حضور یک حیوان آرام در خانه می‌تواند برای بعضی افراد اوتیستیک دلپذیر، قابل پیش‌بینی و انگیزه‌بخش باشد؛ بااین‌حال هیچ حیوانی «درمان اوتیسم» نیست و نتیجه‌ای که یک خانواده تجربه کرده را نمی‌توان برای همه نسخه کرد. انتخاب درست زمانی شکل می‌گیرد که نیازها و ترجیح‌های خود فرد اوتیستیک، توان واقعی خانواده برای مراقبت بلندمدت، خلق‌وخوی حیوان و رفاه هر دو طرف هم‌زمان دیده شود. پاسخ کوتاه: حیوان خانگی یا حیوان همراهِ آموزش‌دیده ممکن است به ایجاد روتین، فعالیت بدنی، احساس همراهی و مشارکت در بعضی موقعیت‌های روزمره کمک کند، اما شواهد درباره اندازه و دوام این اثرها یکسان نیست. پیش از پذیرش دائمی باید حساسیت به صدا، بو، مو و لمس، آلرژی، ایمنی، هزینه، زمان مراقبت و واکنش واقعی فرد در چند ملاقات کنترل‌شده بررسی شود. خدمات رشدی، آموزشی یا درمان ...