چرا سگ همهجا دنبالم میآید؟ وابستگی طبیعی یا اضطراب
اگر سگتان از اتاقی به اتاق دیگر پشت سرتان میآید، این رفتار بهتنهایی نشانه اضطراب نیست. بعضی سگها فقط معاشرتیاند یا یاد گرفتهاند نزدیک شما اتفاقهای خوبی میافتد. نگرانی زمانی جدیتر میشود که سگ با فاصله کوتاه هم آشفته شود، نتواند استراحت کند یا پس از خروج شما زوزه بکشد، در را بخراشد و به خودش آسیب بزند.
فهرست محتوا
اول فرق همراهی با اضطراب را پیدا کنید
به رفتار سگ وقتی هنوز در خانه هستید نگاه کنید. آیا میتواند چند متر دورتر روی تشکش بخوابد؟ وقتی در حمام یا اتاق دیگری بسته میشود، بعد از چند لحظه آرام میگیرد؟ اگر پاسخ مثبت است، دنبالکردن شما بیشتر یک انتخاب اجتماعی یا عادت روزانه است.
در اضطراب جدایی، دورشدن صاحب فقط خوشایند نیست؛ برای سگ واقعاً ترسناک است. نفسنفسزدن بدون گرما و فعالیت، قدمزدن بیوقفه، آبریزش دهان، نپذیرفتن غذا، زوزه یا پارس ممتد، خرابکردن اطراف در و پنجره و دفع هنگام تنهایی از نشانههاییاند که باید جدی گرفته شوند. یک یا دو نشانه پراکنده تشخیص قطعی نمیسازد؛ کنار هم قرارگرفتن رفتارها و زمان شروع آنها مهم است.
با دوربین، چند دقیقه اول تنهایی را ببینید
حدسزدن از روی وسایل خرابشده کافی نیست. دوربین را جایی بگذارید که محل خروج و جای استراحت سگ دیده شود و چند خروج کوتاه و معمولی را ضبط کنید. زمان شروع بیقراری، توان خوردن تشویقی و لحظه آرامشدن را یادداشت کنید.
برای مثال، سگی که بعد از رفتن شما دو بار پارس میکند و سپس روی مبل میخوابد، با سگی که از لحظه بستهشدن در تا بازگشت شما راه میرود و زوزه میکشد شرایط یکسانی ندارد. از بلندگوی دوربین مدام با او حرف نزنید؛ شنیدن صدا بدون دیدن شما ممکن است بعضی سگها را گیجتر کند.
استقلال را وقتی خانه هستید تمرین کنید
یک تشک راحت در چند قدمی خودتان بگذارید. وقتی سگ داوطلبانه روی آن مینشیند یا دراز میکشد، همان لحظه آرام تحسینش کنید و یک تشویقی کوچک روی تشک بگذارید. بعد یک قدم دور شوید و پیش از آنکه بلند شود برگردید. اگر راحت ماند، فاصله یا زمان را بسیار کم افزایش دهید؛ هر دو را همزمان سخت نکنید.
هدف این نیست که سگ را از خودتان برانید. قرار است یاد بگیرد نزدیکنبودن هم امن است و میتواند در آن فاصله استراحت کند. اگر مدام بلند میشود، تمرین سخت شده است؛ فاصله را کمتر کنید و موفقیت سادهتری بسازید.
رفتوآمدهای روزمره را کمهیجان نگه دارید
گاهی کلید را بردارید، کفش بپوشید و دوباره سر کار خودتان برگردید تا این نشانهها همیشه خبر از تنهایی طولانی ندهند. خروج و بازگشت را هم به مراسمی پرهیجان تبدیل نکنید. سلامکردن آرام بعد از اینکه سگ کمی آرام شد، برای بیشتر خانهها مناسبتر از خداحافظی طولانی یا استقبال شلوغ است.
نادیدهگرفتن وحشت راه درمان نیست. اگر سگ واقعاً آشفته است، تنهاگذاشتن طولانی برای اینکه «عادت کند» ممکن است حالش را بدتر کند. تمرین باید کوتاهتر از زمانی باشد که نشانههای اضطراب شروع میشوند.
نیازهای روزانه را فراموش نکنید
پیادهروی همراه با فرصت بوکشیدن، بازی متناسب با سن، خواب کافی و برنامه نسبتاً منظم میتواند به آرامش کمک کند. بااینحال، خستهکردن شدید سگ درمان اضطراب جدایی نیست. سگی که درد دارد، خواب کافی ندارد یا ناگهان برنامه زندگیاش عوض شده نیز ممکن است بیشتر به صاحبش بچسبد.
یک سرگرمی امن مثل اسباببازی خوراکگذار میتواند هنگام فاصله کوتاه کمککننده باشد، اما اگر سگ در نبود شما حتی غذای موردعلاقهاش را نمیخورد، این نشانه مهمی است. وسیله را جایگزین بررسی علت نکنید.
چه وقت کمک حرفهای لازم است؟
اگر سگ برای فرار دندان یا پنجهاش را زخمی میکند، تمام مدت غیبت آشفته میماند، دفع ناگهانی دارد یا وابستگی او بهطور محسوسی زیاد شده است، با دامپزشک شروع کنید. درد، بیماری، کاهش بینایی یا شنوایی و تغییرات شناختی در سگ سالمند میتوانند رفتار را تغییر دهند. پس از بررسی جسمی، دامپزشک یا متخصص رفتار میتواند برنامه جدایی تدریجی و در موارد لازم درمان دارویی را تنظیم کند.
تنبیهکردن پارس، خرابی یا دفع پس از بازگشت کمکی نمیکند؛ سگ ارتباط روشنی میان تنبیه و رفتاری که پیشتر انجام داده نمیسازد و ترس او ممکن است بیشتر شود.
نتیجهای که باید ببینید
پیشرفت یعنی سگ در حضور شما بیشتر روی جای خودش آرام میماند و خروجهای کوتاه را بدون نشانههای ترس تحمل میکند. اگر دنبال شما میآید اما در زمانهای دیگر راحت میخوابد و هنگام تنهایی آرام است، لازم نیست یک رفتار اجتماعی طبیعی را به مشکل تبدیل کنید. معیار اصلی، آرامش و توان کنارآمدن سگ با فاصله است؛ نه تعداد قدمهایی که پشت سرتان راه میرود.
برای نوشتن این راهنما چه منابعی بررسی شد؟
نشانهها و اصول برخورد با اضطراب جدایی با راهنمای بیمارستانهای دامپزشکی ویسیای و بیانیه آموزش انسانی انجمن دامپزشکی رفتار حیوانات آمریکا تطبیق داده شد.
