نگهداری طوطی در خانه فقط به تهیهٔ قفس و ظرف دانه محدود نمی‌شود. طوطی پرنده‌ای باهوش، اجتماعی و معمولاً دیرزی است و برای سالم‌ماندن به فضای کافی، غذای متناسب با گونه، خواب منظم، فعالیت ذهنی و مراقبت دامپزشکی نیاز دارد. پیش از آوردن پرنده باید دربارهٔ اندازه، قدرت صدا، طول عمر، نیاز اجتماعی و هزینه‌های همان گونه تحقیق کنید. توصیه‌های این راهنما عمومی‌اند و جزئیات باید با دامپزشک پرندگان تنظیم شود. روال روزانهٔ قابل پیش‌بینی به طوطی احساس امنیت می‌دهد. زمان غذا، بیرون‌بودن از قفس، آموزش و خواب را تا حد ممکن ثابت نگه دارید. تغییر ناگهانی اشتها، مدفوع، تنفس یا میزان فعالیت را به لجبازی نسبت ندهید؛ مشاهدهٔ دقیق صاحب، بخشی مهم از تشخیص زودهنگام است. قفس مناسب و محل قرارگرفتن آن قفس باید آن‌قدر بزرگ باشد که طوطی بدون برخورد بال و دم ...

نگهداری عروس هلندی در خانه زمانی موفق است که این پرندهٔ اجتماعی فقط یک قفس زیبا نداشته باشد، بلکه بتواند حرکت کند، غذای متعادل بخورد، خواب آرام داشته باشد و رفتار طبیعی نشان دهد. عروس هلندی معمولاً با اعضای خانه ارتباط نزدیک می‌گیرد، اما سکوت یا اهلی‌بودن به معنی تحمل هر شرایطی نیست. جیغ، گازگرفتن، پرکنی یا بی‌اشتهایی می‌تواند از ترس، کم‌خوابی، درد، تنهایی یا محیط نامناسب ناشی شود. پیش از آوردن پرنده، توان تحمل صدا و گرد پر، هزینهٔ دامپزشک پرندگان و تعهد چندساله را بسنجید. عروس هلندی سالم باید هوشیار باشد، روی هر دو پا تعادل داشته باشد، تنفس بی‌صدا انجام دهد و اطراف چشم و بینی ترشح نداشته باشد. پرندهٔ تازه‌وارد نیز حتی با ظاهر سالم به معاینه و دورهٔ جداسازی از پرندگان قبلی نیاز دارد. قفس مناسب و چیدمان داخل آن قفس باید آن‌قدر ...

عروس هلندی پرنده‌ای اجتماعی، کنجکاو و حساس به روتین است. توانایی تقلید صدا میان پرنده‌ها متفاوت است و صحبت‌کردن تضمین‌شده نیست؛ کیفیت رابطه، آموزش کوتاه و محیط آرام از فشار برای تکرار کلمه مهم‌ترند. پاسخ سریع: برای آموزش صحبت، یک واژه کوتاه را در موقعیت ثابت بگویید، رفتار مطلوب را همان لحظه با پاداش کوچک تقویت کنید و جلسه را پیش از خستگی پایان دهید. جیغ‌زدن، گازگرفتن یا کندن پر می‌تواند علت محیطی، رفتاری یا پزشکی داشته باشد و نباید با تنبیه پاسخ داده شود. زبان بدن عروس هلندی را بخوانید کاکل بالا و بدن رها: کنجکاوی یا توجه؛ شرایط اطراف را نیز در نظر بگیرید.کاکل خوابیده، بدن سفت یا دهان باز: احتمال ترس و نیاز به فاصله بیشتر.سایش آرام منقار و ایستادن روی یک پا: اغلب نشانه آرامش در محیط امن است.دم‌زدن همراه تنفس، پف‌کردگی طولانی ی ...