۵ بازی آموزشی برای سگ در خانه؛ ساده و سرگرمکننده
برای آموزش سگ در خانه لازم نیست هر بار تمرین طولانی یا پیچیدهای طراحی کنید. پنج بازی ساده مثل «پیداش کن»، انتخاب لیوان درست، قایمباشک، لمس دست و جمعکردن اسباببازیها هم ذهن سگ را درگیر میکنند و هم مهارتهای کاربردی به او یاد میدهند. کافی است هر نوبت کوتاه، شاد و متناسب با توان سگ باشد.
فهرست محتوا
پیش از بازی چه چیزهایی آماده کنیم؟
یک اتاق آرام، چند تکه کوچک از تشویقی موردعلاقه سگ و یکی دو اسباببازی کافی است. اگر سگ با غذای خشک خودش هم همکاری میکند، میتوانید بخشی از سهم غذای روزانهاش را برای بازی کنار بگذارید. این کار بهخصوص برای سگی که اضافهوزن دارد مهم است؛ تشویقیهای بازی نباید بیحساب به غذای روزانه اضافه شوند.
بازی را وقتی شروع کنید که سگ هوشیار و مشتاق است، نه بلافاصله پس از یک فعالیت سنگین یا زمانی که خوابآلود، گرسنه و کلافه است. برای شروع یک کلمه ثابت مانند «بازی کنیم» و برای پایان عبارتی مثل «تمام شد» انتخاب کنید. این دو علامت ساده به سگ کمک میکنند بداند چه زمانی قرار است با شما کار کند و چه زمانی میتواند استراحت کند.
بازی اول: «پیداش کن» با تشویقی
ابتدا در حالی که سگ نگاه میکند، یک تکه تشویقی را روی زمین و در فاصلهای نزدیک بیندازید و بگویید «پیداش کن». وقتی آن را پیدا کرد، با لحن گرم تحسینش کنید. پس از چند بار، تشویقی را کنار پایه مبل یا پشت یک جعبه بگذارید؛ جایی که پیدا کردنش کمی فکر بخواهد، اما ناامیدکننده نباشد.
وقتی سگ روش بازی را فهمید، میتوانید چند تکه را در نقاط امن اتاق پنهان کنید و بعد اجازه جستوجو بدهید. تشویقی را کنار سیم برق، زیر وسیله سنگین یا جایی که سگ مجبور شود چیزی را بجود نگذارید. اگر در خانه چند سگ دارید، برای جلوگیری از رقابت بر سر غذا، هرکدام جداگانه بازی کنند.
بازی دوم: تشویقی زیر کدام لیوان است؟
دو لیوان یا کاسه سبک و نشکن را وارونه روی زمین بگذارید. جلوی چشم سگ، تشویقی را زیر یکی از آنها پنهان کنید و اجازه دهید با بوکشیدن انتخاب کند. همین که بینی یا پنجهاش را به لیوان درست نزدیک کرد، آن را بلند کنید تا تشویقی را بردارد. در شروع، لیوانها را جابهجا نکنید؛ هدف این است که قانون بازی را بفهمد، نه اینکه در اولین نوبت معمای سخت حل کند.
بعد از چند موفقیت میتوانید از سه لیوان استفاده کنید یا جای آنها را آرام عوض کنید. اگر سگ لیوانها را پرت میکند، ظرف سنگینتر و لبهگرد انتخاب کنید و بازی را یک مرحله آسانتر کنید. سرزنشکردن در چنین لحظهای چیزی به او یاد نمیدهد؛ فقط باید شکل بازی را طوری عوض کنید که انتخاب درست برایش ممکن شود.
بازی سوم: قایمباشک برای تمرین آمدن
در شروع، پشت چهارچوب در یا کنار مبل پنهان شوید؛ جایی که پیدا کردن شما آسان باشد. نام سگ را یک بار با لحنی شاد صدا بزنید. وقتی پیدایتان کرد، با تحسین، نوازش یا یک تشویقی کوچک از او استقبال کنید. بعد از اینکه چند بار با اشتیاق آمد، میتوانید جای پنهانشدن را کمی دشوارتر کنید.
برای نمونه، اگر هنگام زنگ در سگ بهسختی از ورودی فاصله میگیرد، همین بازی میتواند آمدن به سمت شما را در یک موقعیت آرام تقویت کند. ابتدا دور از زنگ و مهمان تمرین کنید؛ وقتی مطمئن شدید در آن فضای آرام به سمتتان میآید، تمرین را کمکم به موقعیتهای واقعی نزدیک کنید. نام سگ را یک بار برای جلب توجه بگویید و بعد فرمان ثابتی مثل «بیا» بدهید. نام یا فرمان را پشت سر هم تکرار نکنید و پس از آمدنش هم کاری ناخوشایند انجام ندهید، وگرنه رغبتش برای آمدن کمتر میشود.
بازی چهارم: لمس کف دست با بینی
کف دستتان را چند سانتیمتر جلوی بینی سگ نگه دارید. بیشتر سگها از روی کنجکاوی دست را بو میکنند؛ درست در لحظهای که بینیاش به دست خورد، بگویید «آفرین» و تشویقی بدهید. پس از چند تکرار، کمی پیش از نشاندادن دست، کلمهای مثل «دست» را بگویید. دست را ناگهان به صورت سگ نزدیک نکنید؛ اجازه دهید خودش جلو بیاید.
این بازی بعدها کاربردهای زیادی دارد. میتوانید بدون کشیدن قلاده، سگ را چند قدم از در دور کنید، روی ترازو هدایتش کنید یا توجهش را از چیزی بیخطر اما هیجانانگیز برگردانید. فاصله و ارتفاع دست را آهسته تغییر دهید و هر بار فقط یک چیز را سختتر کنید.
بازی پنجم: اسباببازیها را داخل سبد بینداز
این بازی را به سه کار کوچک تقسیم کنید: برداشتن اسباببازی، آوردن آن تا کنار سبد و رهاکردنش. اول «بده» را یاد بدهید. دستتان را زیر اسباببازی بگیرید و با دست دیگر تشویقی کوچکی نزدیک بینی سگ نگه دارید. به محض اینکه وسیله را رها کرد، بگویید «آفرین» و تشویقی را بدهید. پس از چند بار، درست پیش از نشاندادن تشویقی کلمه «بده» را اضافه کنید.
وقتی سگ با شنیدن «بده» وسیله را در دستتان رها میکند، سبدی پهن و کوتاه زیر دست بگذارید تا اسباببازی داخل آن بیفتد. سپس دستتان را کمکم بالاتر و کمی دورتر ببرید تا سگ خودش به سبد نزدیک شود. در پایان، برای کل کار کلمهای مثل «جمع کن» انتخاب کنید. اگر سگ روی اسباببازی غرغر میکند، بدنش سفت میشود یا نزدیکشدن شما را تحمل نمیکند، وسیله را از دهانش نکشید و این بازی را ادامه ندهید؛ از دامپزشک آشنا با رفتار یا مربی معتبر پاداشمحور کمک بگیرید.
از کجا بفهمیم بازی زیادی سخت یا طولانی شده است؟
به ساعت تنها تکیه نکنید؛ رفتار سگ راهنمای بهتری است. اگر چند بار از شما دور میشود، پشت سر هم خمیازه میکشد یا لبش را لیس میزند، ناگهان به بوکشیدن زمین مشغول میشود، بیآنکه فعالیت زیادی کرده باشد نفسنفس میزند یا میخواهد پنهان شود، بازی را آسانتر کنید یا به او استراحت بدهید. یک خمیازه یا یک بار لیسیدن لب بهتنهایی معنای قطعی ندارد؛ موقعیت و کنار هم قرارگرفتن چند نشانه مهم است. بهتر است بازی پس از یک موفقیت آسان تمام شود، زمانی که سگ هنوز علاقه دارد دوباره امتحان کند.
برای توله، سگ سالمند یا سگی که درد مفصل و مشکل حرکتی دارد، بازیها را روی سطح غیرلغزنده انجام دهید و از پرش، چرخش تند و دویدن ناگهانی پرهیز کنید. بازی ذهنی مفید است، اما جای پیادهروی، بوکشیدن بیرون از خانه و فعالیت بدنی متناسب با وضعیت سگ را کامل نمیگیرد.
سه اشتباه رایج در بازیهای آموزشی
- سختکردن سریع بازی: وقتی سگ چند بار اشتباه میکند، معمولاً مرحله برایش دشوار شده است. یک قدم به عقب برگردید و امکان موفقیت را بیشتر کنید.
- تکرار فرمان با صدای بلندتر: گفتن چندباره یک کلمه، معنای آن را مبهم میکند. یک بار بگویید، چند ثانیه فرصت بدهید و در صورت نیاز تمرین را سادهتر کنید.
- تنبیهکردن اشتباه: فریاد، ترساندن، کشیدن قلاده و فشار بدنی جایی در این بازیها ندارند. قرار است سگ با خیال راحت فکر کند و انتخاب درست را یاد بگیرد.
